پروردگار خواهى شوى آگه ببزرگى خداى * هم بر تو رسد سعادت هر دو سراى در نزد خدا حقير دان مردم را * اللّه است كه مىدهد به دارا او گداى عظيم الخالق عندك ( إلخ ) عظمت و بزرگى آفريننده و خالق را پى بردن از توست كه آفريده شده بنظرت حقير باشند نزد خداوند و مخلوق و هر چه در طبيعت است در نزد خداوند كوچك شمرده و همه را آفريده آن خداى يگانه بدانى و همين امر سبب آن شود كه هميشه و در همه حال وجودت به ياد پروردگار و بزرگى آن آفريننده بوده و پى خواهى برد بعظمت خلاق ، و نيز بى اعتنا شوى به آفريده شده از او ، كه موجب نيك بختى توست و سعادت پارسائى را در دو جهان از آن خود سازى چنان كه هيچ به دنيا ننگريستى و به آن چشم حسرت ندوختى و جهانيانرا روزى دهنده خويش ندانستى و فقط خالق يكتا را خدا و روزى دهنده خود خوانده‌اى . پس : اگر مى خواهى ببزرگى خداوند آگه شوى و سعادت هر دو سراى بر تو رسد و از پارسايان شوى در نزد خداوند مخلوق را حقير شمار و روزى دهنده را كه خداوند باشد دقيقا بشناس كه موجب پارسايى و نيك رفتارى تو گشته و سعادت هر دو جهان را بر خود هموار سازى .